Een drukbezochte avond waar we met tweeen naar toe geweest zijn.
We konden niet tot diep in de nacht blijven en hebben dus de behandeling van de agenda helaas niet meegemaakt.

Er waren 9 insprekers over het agendapunt "ombuigingen" want er zijn ombuigingsvoorstellen op tafel gekomen waar niemand kennelijk vrolijk van werd. Voor Sociaal Cultureel en Maatschappelijke activiteiten wordt een keiharde aanpak voorgesteld en wederom dreigt de Speeldoos binnen enkele jaren de deuren te moeten sluiten, net als in een vorige periode.
Typisch aan deze situatie was, dat elk van de insprekers gevraagd heeft om in gesprek te gaan met het college, om GEHOORD te worden. In onze ogen logisch, maar kennelijk nog steeds niet algemeen gebruikelijk.

Waarom is het toch zo moeilijk om gezamenlijk tot gedragen oplossingen te komen ? Is het nou echt nodig om iedereen eerst de gordijnen in te jagen om dan vervolgens de voorstellen toch maar eens te gaan bespreken met betrokkenen ? We blijven dit een vreemde gang van zaken vinden en zouden het liever andersom zien. Eerst met betrokken partijen in conclaaf om dan gezamenlijk met voorstellen te komen ... Dat scheelt in ieder geval een hoop herhaling van zetten en een hoop onnodige onrust.

Permalink | Reacties 0 »